Sportowe życie nie był komercyjnym sukcesem. Sygnalizował koniec brytyjskiej "nowej fali" i obecnie uważa się go za ostatniego przedstawiciela tego nurtu. Chociaż jego styl i przesłanie wciąż wywierały wpływ na widzów, porażka w kasach oznaczała, że producenci nie będą więcej inwestować swoich pieniędzy w "ostre", realistyczne tematy. Dało się odczuć, że widzowie ponownie zwracają się ku eskapizmowi. Widoczna nędza i złożoność emocjonalna filmu okazały się niepopularne zarówno wśród krytyków, jak i publiczności. Sam Anderson twierdził po latach, że jeden z jego sponsorów (John Davis – szef wytwórni Rank Organisation) powiedział mu, że „publiczność wyraźnie pokazała, że nie chce ponurego dramatu kitchen-sink” i zapewnił, że nigdy więcej nie zaangażuje się już w tego typu film. Przez następne cztery lata Anderson nie zrobił żadnego filmu.
Stany Zjednoczone Sportowe życie miało swoją premierę Stanach Zjednoczonych w lipcu 1963 roku. Spotkało się z bardzo życzliwym przyjęciem krytyków. Chwalono reżyserię oraz aktorstwo pary Harris-Roberts "[...] naprawdę dramatyczny, przejmujący i żywy styl, ponury, powszechnie rozpoznawalny świat, od którego nie ma ucieczki." – tak pisał o filmie The New York Times. Nowojorska premiera filmu była wielkim sukcesem.