socjalizmu rynkowego, w których rynki czynników produkcji wykorzystywane są do alokacji dóbr kapitałowych między przedsiębiorstwami społecznymi, doprowadził do rozszerzenia pojęcia własności społecznej o autonomiczne podmioty funkcjonujące w ramach gospodarki rynkowej.
Dwiema głównymi formami własności społecznej są: własność publiczna o zasięgu ogólnospołecznym oraz własność spółdzielcza. Kluczową różnicą między tymi formami jest sposób redystrybucji nadwyżki produktu. W przypadku własności publicznej nadwyżka ta trafia do wszystkich obywateli poprzez dywidendę społeczną, natomiast w systemie spółdzielczym kontrolę nad nadwyżką sprawują bezpośrednio członkowie danej spółdzielni – czyli pracownicy konkretnego przedsiębiorstwa.
Celem własności społecznej jest zniesienie podziału na klasę właścicieli kapitału, czerpiących dochody pasywne, oraz klasę pracowników, uzyskujących dochody z pracy (w postaci wynagrodzeń, pensji czy prowizji). Własność społeczna zakłada, że nadwyżka produktu (lub zysk ekonomiczny w przypadku socjalizmu rynkowego) przypada całemu społeczeństwu lub członkom danego zakładu pracy. W tym ujęciu zyski z automatyzacji pracy powinny prowadzić do stopniowego skracania dnia pracy, zamiast generować niepewność zatrudnienia i bezrobocie.