Łaziebnik miał w tamtym czasie dużo odpowiedzialnych zadań. Pełnił funkcję balwierza (fryzjera), a także cyrulika (felczera). Oprócz świadczenia usług kąpielowych zajmował się często również goleniem, rwaniem zębów, nastawianiem złamań, puszczaniem krwi, a także nieskomplikowanymi zabiegami chirurgicznymi i leczeniem lekkich chorób. Łaziebnik w Braniewie podlegał jednak nadzorowi lekarza miejskiegoIrena Makarczyk Troska o chorych i cierpiących w nowożytnej diecezji warmińskiej, [w:] Chorzy i cierpiący w Prusach Królewskich / red. Wojciech Zawadzki, Wydawnictwo Bernardinum, Pelplin 2024, s. 74.
Łaźnia miejska w Braniewie była następnie wymieniana w kolejnych dokumentach Starego Miasta w okresie średniowiecza, w XIV i XV wieku – w wilkierzu cechu rzeźników z dnia 11 września 1384, w dokumencie o objęciu łaźni prawem miejskim z 1387, w akcie połączenia Starego i Nowego Miasta Braniewa z 1394 czy rozporządzeniach rady miejskiej z 1403 i 1407 roku. Pomimo sporej liczby informacji źródłowych o istnieniu i funkcjonowaniu łaźni można tylko wskazać przybliżoną jej lokalizację, jako że sam obiekt nie dotrwał do czasów nam bliższych, a łaźnię przeniesiono w 1651 do drugiej lokalizacji (Die Badestube wird an das Nagelschmiedethor hinter dem alten Schießgarten in ein altes Haus verlegt).