Po ich zakończeniu nie kontynuowano już w tym miejscu żadnych prac, pozostawiając odkryte fundamenty i obszar ten porósł krzakami i drzewami (rok 2026)Grzegorz Świderski Analiza murowanych reliktów architektonicznych odkrytych w trakcie badań archeologicznych na obszarze działki geodezyjnej nr 232/23 położonej przy ul. Gdańskiej w Braniewie, Warmińsko-Mazurski Biuletyn Konserwatorski, R. 6 (2014), s. 52–68.
Druga łaźnia Starego Miasta, położona była bardziej na uboczu, za ogrodem strzeleckim przy Bramie Gwoździarzy, na działce późniejszego domu przy ul. Wodnej (Wasserstraße) nr 5. Musiała ona więc funkcjonować przez pewien czas równolegle z pierwszą „biskupią”. Istniała już przynajmniej od czasów panowania biskupa Hozjusza (1551–1579), gdyż wówczas na mocy przywileju wydanego przez Hozjusza w jej posiadanie wszedł kanonik fromborski Jan Leoman. Od niego wkrótce odkupiła go rada Starego Miasta. 25 sierpnia 1582 kolejny biskup warmiński Marcin Kromer potwierdził radzie miejskiej przywilej prowadzenia łaźni, zachowując wszystkie prawa poprzedniego przywileju, ale podnosząc czynsz z pół marki do 2 marek i 20 groszy rocznie. W 1614 ta łaźnia została przebudowana kosztem 200 florenów. W zarządzeniu Rady Starego Miasta z 1669 została określona taksa pobierana przez łaziebnika za usługi: 3 grosze za kąpiel i 1 grosz za czepek.