Historia Obiekt wybudowano jako siedziba właściciela dóbr ziemskich w II ćw. XIX wieku. Budynek był sukcesywnie rozbudowywany, zwłaszcza jego część zachodnia, która prawdopodobnie powstała pod koniec XIX wieku. Po zakończeniu II wojny światowej, dwór został przejęty przez spółdzielnię produkcyjną, która użytkowała go do 1956 roku. Od tego czasu obiekt znajduje się w rękach prywatnych – jest użytkowany przez trzy rodziny zamieszkujące dawny majątek. Pomimo licznych przekształceń, budynek zachował wiele cech stylu klasycystycznego.
Architektura Budynek ma rzut prostokątny (13 m × 6 m), z dodatkowym prostokątnym pomieszczeniem od południa. Elewacja północna jest dziewięcioosiowa z wysokim cokołem i wejściem do piwnicy. Otwory okienne ujęto w tynkowane opaski z uskokiem, a naroża zaakcentowano pilastrami w stylu doryckim. Główne wejście umieszczono w klasycystycznym portalu z pilastrami i gzymsem, zwieńczonym łukowym szczytem.
Pierwotnie dwór miał charakter dwutraktowy. W części wschodniej znajdowały się kuchnia, sień i łazienka. Zachodnia część jest nieco niżej położona, również dwupasmowa. Około 1/3 budynku jest podpiwniczona.