Komunikację pionową zapewniają schody wachlarzowe od wschodu oraz przylegające do muru schody od zachodu.

Parter budynku wzniesiono z drobnoziarnistego, szarego piaskowca, natomiast piętro wykonano z cegły. Ściany są otynkowane, z dekoracjami sztukatorskimi. Dach czterospadowy pokryto szarym łupkiem, z lukarnami od północy i południa oraz wysokimi, ceglanymi kominami.

Więźba dachowa krokwiowo-jętkowa, wsparta na dwóch rzędach stojących stolców, wzmocniona kleszczami i mieczami poprzecznymi. Stropy w budynku są belkowe, z podsufitką. W piwnicy zastosowano sklepienia kolebkowe z lunetami, a posadzki wykonano z piaskowca oraz płytek ceramicznych o geometrycznych wzorach.

Wewnątrz zachowały się oryginalne drzwi ramowo-płycinowe, schody z balustradą o wyciętych deskach naśladujących tralki oraz boazeria w sieni głównej (współczesna). Zachowane są także piece. Stan budynku określa się jako dobry, choć liczne remonty po 1945 roku doprowadziły do utraty oryginalnego układu funkcjonalnego i detali konstrukcyjnych. Zaburzony został pierwotny układ otworów okiennych. Na skutek niewłaściwej wymiany tynków, na poziomie pierwszej kondygnacji doszło do zatracenia detalu architektonicznego.