Większość została wykupiona, ale 15 osób zatrzymano i zastrzelono.
Władze niemieckie nakazały Żydom oznaczenie ich domów gwiazdą Dawida oraz noszenie na ramieniu opaski z gwiazdą Dawida, a w mieście utworzono Judenrat. Na jego czele stanął początkowo Szmarjahu Schmidt, były przewodniczący gminy żydowskiej, a po pewnym czasie zastąpił go Elijahu Gross, o którym wiadomo było, że utrzymywał przyjazne kontakty z miejscowym gestapo. Gross został też mianowany przewodniczącym Regionalnego Centralnego Judenratu, w skład którego wchodziło 15 Judenratów w miejscowościach okolicznych, które miały za zadanie dostarczać Niemcom robotników przymusowych i płacić okup. Żydzi zostali zmuszeni do pracy przymusowej, pod nadzorem ukraińskich policjantów. Pod koniec 1941 zakazano Żydom opuszczania Sieniawy.
Na początku 1942 w centrum i północnej stronie miasta utworzono obóz przejściowy dla ludności żydowskiej przywożonej z Czech, Węgier, Francji, Belgii, Niemiec, którego pilnowali polscy policjanci. Komendant obozu Franc Zajdel słynął z okrucieństwa, osobiście wykonując egzekucje, nakładał kontrybucje, a po obrabowaniu odsyłał więźniów do obozu w Pełkiniach lub Oświęcimiu.