Karol Błaszkowicz (ur. 1 listopada 1894 w Rzeszowie, zm. po 1941) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Syn Jana i Katarzyny z domu Książak, urodzony 1 listopada 1894 w Rzeszowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Od 1904 uczęszczał do c. k. II Gimnazjum w rodzinnym mieście. W czerwcu 1913 zakończył naukę w klasie VIII i zdał egzamin dojrzałości z odznaczeniem.

W czasie I wojny światowj walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 3 pułk artylerii fortecznej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917.

21 stycznia 1919 w Przemyślu objął dowództwo nowo sformowanej 1 baterii 2 pułku artylerii ciężkiej (od czerwca tego roku 1 bateria 4 pułku artylerii ciężkiej). Na jej czele 5 marca wyruszył na front ukraiński. W walkach z Ukraińcami brał udział do połowy lipca, po czym odszedł z baterią do odwodu Frontu Wołyńskiego, a później 2 Armii. W maju 1920 razem z 1 baterią został przetransportowany na Front Północny, gdzie walczył z bolszewikami. Wyróżnił się 12 czerwca ostrzeliwując, mimo trudnych warunków obserwacji, most na Berezynie pod Żarnówką.