9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 4 dywizjonie artylerii ciężkiej w Kaliszu, a od października 1921 w 8 pułku artylerii ciężkiej w Grudziądzu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 221. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony do 9 pułku artylerii ciężkiej w Siedlcach. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 89. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1925 został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora grupy dowódców dywizjonów w Strzeleckiej Szkole Artylerii. W listopadzie 1925 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii przy Departamencie III Ministerstwa Spraw Wojskowych z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w Obozie Szkolnym Artylerii (później Centrum Wyszkolenia Artylerii) w Toruniu. Z dniem 1 listopada 1930 został przeniesiony do 14 pułku artylerii polowej w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1931 i 25. lokatą w korpusie oficerów artylerii.