Po II powstaniu śląskim, z początkiem września 1920 r., w randze porucznika, w Policji Górnego Śląska. Ze względu na znajomość języka francuskiego otrzymał przydział do sztabu grupy gliwickiej w charakterze polskiego adiutanta. Dzięki okoliczności, iż w pierwszym stadium organizacyjnym dowódcą grupy był kapitan wojskowej żandarmerii francuskiej Holfeld, którego względy zdołał szybko pozyskać, objął organizacyjno-personalne agendy oficerskie. Umożliwiło to Kellerowi osobistą weryfikację kandydatów do Apo w zasięgu grupy gliwickiej i pozwoliło na przyjmowanie w jej szeregi przede wszystkim osób legitymujących się przynależnością do POW i możliwie uczestników I lub II powstania śląskiego - a co najmniej poleconych przez polskie komisariaty plebiscytowe. Z drugiej strony utrącał kandydatury, w jego ocenie, zbyt gorliwych niemieckich patriotów. Następnie działał na rzecz umacniania wpływów polskich w tejże policji, kierując wyjątkowo zaufanych członków polskiej konspiracji niepodległościowej na stanowiska przysługujące Niemcom - nie ujawniali oni swojej przynależności narodowej, lecz pozornie demonstrowali przekonania proniemieckie. W wyniku napięć w stosunkach z mjr. Renzettim, który z końcem października 1920 r. objął komendę podgrupy gliwickiej Policji Górnego Śląska, został w randze kapitana odkomenderowany przez gen.