Georgesa Bonetta do Katowic.
Podczas III powstania śląskiego kpt., kolejno: zastępca dowódcy 2 zabrskiego pułku piechoty, 12 pszczyńskiego pułku piechoty Franciszka Rataja, szef oddziału operacyjnego 1. Dywizji Wojsk Powstańczych, szef sztabu formującej się Grupy „Środek”. Uczestnik walk o Stare Koźle i bitwy o Górę Św. Anny. W jej trakcie, 21 maja, pod Dąbrówką, dowodził kontratakiem oddziałów wydzielonych z batalionu Alojzego Kurtoka, przy wsparciu oddziału szturmowego Karola Walerusa, zadając duże straty maszerującej bez ubezpieczenia szosą Gogolin-Strzelce Opolskie kompanii Freikorps Oberland i zmuszając ją do panicznej ucieczki.
Po likwidacji powstania pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i pełnił służbę w 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisku dowódcy 5, 4 i 2 kompanii strzeleckiej oraz 1 kompanii ckm. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 440. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 30 czerwca 1923 został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 73 pp. Do 1939 r. pracował w różnych przedsiębiorstwach na terenie woj. śląskiego. 24 sierpnia 1939 został zmobilizowany do 73 pp i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii karabinów maszynowych przeciwlotniczych typ B nr 511.