29 grudnia 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech i został przydzielony do pułku piechoty im. Francesco Nullo w obozie La Mandria di Chivasso, gdzie objął dowództwo kompanii karabinów maszynowych. W połowie lutego 1919 wyjechał do Armii Polskiej we Francji, w której został przydzielony do 8 pułku strzelców polskich, późniejszego 50 pułku piechoty. W maju 1919 przyjechał z pułkiem do Polski. Od lipca do grudnia 1919 walczył w Małopolsce Wschodniej. Następnie został odkomenderowany na trzymiesięczny kurs w 1 pułku czołgów w Łodzi. W kwietniu 1920 na własną prośbę wrócił do 50 pp. Na wojnie z bolszewikami dowodził 3 kompanią karabinów maszynowych, a następnie III batalionem. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. Wyróżnił się 14 września 1920, dowodząc batalionem w walce o wieś Biskupice Szlacheckie. W grudniu 1920 został odkomenderowany na kurs w Jarosławiu, gdzie zachorował na dur brzuszny. Po wyleczeniu wrócił do pułku w Dubnie, a następnie ukończył kurs przeszkolenia we Lwowie.