Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 50 pp na stanowisku dowódcy III batalionu w Sarnach. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 852. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniacego obowiązki dowódcy batalionu. 3 listopada 1922 został odkomenderowany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu normalnego 1922/24. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 230. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1926 został przydzielony do 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Bielsku na stanowisko szefa sztabu. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. W listopadzie 1928 został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1929 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1931 i 32. lokatą w korpusie oficerów piechoty.