Ojciec Johanne przyjmuje go serdecznie. Macocha, choć obca, wita go podaniem ręki i częstuje kawą. Ojciec mówi, że Johanne będzie się cieszyć z wizyty i że jest z niej bardzo dumny. Knud podziwia pokój, ale widzi przede wszystkim Johanne, która wydaje mu się jeszcze piękniejsza niż kiedyś. Choć patrzy na niego obco, po chwili biegnie ku niemu, niemal chcąc go pocałować. Rozmawiają o dawnych czasach, o rodzicach Knuda i drzewach, którym Johanne przypisuje ludzkie cechy. Opowiada też o piernikach i ich skrytej miłości, co bardzo ją śmieszy, a Knuda wzrusza. Wieczór spędzają wspólnie, a Johanne czyta na głos, co porusza Knuda do głębi. Dziewczyna śpiewa pieśń, która brzmi jak opowieść prosto z jej serca i sprawia, że Knud płacze. Na koniec mówi mu, że ma dobre serce i żeby pozostał sobą. Ojciec Johanne prosi Knuda, by znów ich odwiedził i by nigdy o nich nie zapominał.