Ustalono, że podstawowym sposobem transmisji traumy jest środowisko rodzinne dziecka, powodujące u niego zaburzenia rozwojowe, zmiany psychologiczne, behawioralne i społeczne.
Trauma dziedziczona może manifestować się na cztery główne sposoby: jako depresja, przeczulenie, tworzenie relacji opartych na traumie i odtwarzanie traumy. Yael Danieli zaproponowała kategoryzację rodzin ocalałych ze względu na typ relacji drugiego pokolenia i ich rodziców. Wyróżniła cztery takie typy: rodziny cierpiącej, rodziny walczącej, rodziny znieczulonej, oraz rodziny, „która wyszła z tego”. Jak twierdzi, małżeństwa powojenne często opierały się na więziach traumatycznych i nazywa je „małżeństwami rozpaczy”.
Opierając się na obserwacjach klinicznych , badacze traumy dziecięcej, tacy jak Byron Egeland, i , empirycznie zidentyfikowali mechanizmy psychologiczne sprzyjające międzypokoleniowemu przekazywaniu traumy, w tym dysocjację w kontekście emocjonalnego przywiązania oraz i komunikację wcześniejszych doświadczeń traumatycznych, podejmowaną w ramach wysiłków rodzicielskich zmierzających do regulacji emocjonalnej w kontekście zespołu stresu pourazowego.