O kolektywnej traumie mówimy wtedy, gdy trauma psychologiczna doświadczana przez członków danej społeczności jest utrwalana jako część zbiorowej pamięci grupy i wspólnego poczucia tożsamości. Zjawisko to zdiagnozowano u ocalonych z Holokaustu i ich dzieci, u rdzennych mieszkańców Kanady, którzy przeszli przez system katolickich szkół z internatem, Afroamerykanów, których rodziny doświadczyły niewolnictwa, a także społeczności postmigracyjnych.
Postpamięć w badaniach polskich Postpamięć była i jest podejmowana w polskich badaniach nad Holocaustem i nie tylko. Jak zauważa Justyna Wierzbicka, w książce Zagłada i pamięć: Doświadczenie Holocaustu i jego konsekwencje opisane na podstawie relacji autobiograficznych, Barbara Engelking pisze, że pokolenie „obciążone” postpamięcią Holocaustu wychowywało się w konieczności powstrzymywania emocji, by zaoszczędzić rodzicom dodatkowych stresów, ponieważ rodzice byli już wystarczająco wymęczeni tragicznym doświadczeniem Zagłady. Ten typ wychowania często prowadził do wykształcenia ambiwalentnych uczuć wobec rodziców, a osoby tak wychowane, zmuszone do tłumienia emocji (w tym złości i agresji) doświadczają trudności w jasnym zdefiniowaniu własnej tożsamości.