Wraz z okresem XVI-wiecznej reformacji kościoła, w Europie Zachodniej zaczął rodzić się strach przed czarownikami i czarownicami – ziemskimi poplecznikami demonów piekielnych. Tworzono literaturę opisową dotyczącą poszczególnych demonów i diabłów, nadając im cechy indywidualne; zaczęto je również hierarchizowaćAnonim, Prawdziwy ognisty smok albo Władza nad duchami niebios i piekieł oraz nad mocarstwami ziemi i powietrza, [s.l.], [s.a.].. Tendencje te przeniknęły także i na ziemie słowiańskie (głównie polskie i czeskie), co skutkowało wydaniem rozlicznych ksiąg, poświęconych tematyce czarownictwa i charakterystyce różnorodnych bytów diabelskich. Ważną rolę w krzewieniu wśród ludu strachu przed piekielnymi mocami odgrywała również sztuka sakralna oraz organizowane przez kościół przedstawienia, np. jasełka. W demonologiczny poczet chrześcijańskich istot piekielnych powoli zaczęto włączać tradycyjne byty demoniczne, występujące w ludowych wierzeniach, co pozwoliło zaciągniętym z Europy zachodniej postaciom diabłów wtopić się w lokalne kulty. Jedną z konsekwencji wyżej wymienionego procesu jest wytworzenie w zbiorowej wyobraźni ludu bytów synkretycznych – „diabłów słowiańskich”.