Przykładem synkretyzacji wierzeń jest znana w niemal całej Europie postać wampira (w państwach słowiańskich znany jako wąpierz bądź upiór), a w szczególności jeden ze sposobów radzenia sobie z jego eksterminacją. Przebijanie demona osikowym kołkiem, wynika ze skojarzenia go w myśli ludowej z biblijnym Judaszem (apostoł ten, w następstwie swojej zdrady powiesił się na topoli).

W myśli ludowej zaczęły wytwarzać się dwa nurty wierzeniowe: jeden zakładał utrzymanie starego systemu wierzeń w postacie demoniczne, drugi wpisywał wszystkie te istoty w dziedzinę bytów piekielnych, zgodnie z nauką chrześcijańską. W rzeczywistości dwa nurty często zlewały się ze sobą, a prawie każda tradycyjna postać demonologiczna mogła być interpretowana przez pryzmat chrześcijański.

XVIII-wieczna myśl epoki Oświecenia, zakładająca szerzenie edukacji i walkę z zabobonem, krytycznie odnosiła się do jakichkolwiek wierzeń demonologicznych. Ominęła jednak w dużej mierze wieś, która stała się schronieniem dla wiary w piekielne moce. Postacie diabłów zaczęły jednak ulegać przemianie. Z istot niebezpiecznych i okrutnych, zmieniły się w swawolnych psotników, zachowując jednak przy tym umiejętność szkodzenia człowiekowi.