X–XV wiek – kształtowanie się wierzeń demonicznych jako magiczno-mitycznego sposobu klasyfikacji zjawisk społecznych i naturalnych. W tym okresie sposobem na sprzeciwianie się narzuconej przymusowo wierze chrześcijańskiej, dążącej do wyniszczenia tradycyjnych wierzeń było praktykowanie dwuwiary.
XVI–XVIII wiek – rozwój demonologii ludowej poprzez włączenie w poczet istot demonicznych wyobrażeń chrześcijańskich, takich jak czarownica czy diabeł. Ten okres to początek asymilacji wierzeń i powstawania demonologii ludowo-chrześcijańskiej.
XIX w. – pierwsza połowa XX wieku – czas ten był nacechowany tendencjami antyklerykalnymi panującymi wśród ludności wiejskiej. Był to również początek zamierania niektórych wyobrażeń demonicznych oraz silnego przekształcenia ludowego wyobrażenia diabła – z istoty realnie zagrażającej życiu ludzkiemu stał się on postacią groteskową, będącą m.in. motywem sztuki ludowej. XIX wiek to również okres przenikania do kultury polskiej wsi wierzeń żydowskich i rozwoju folklorystyki (która korzystała z ludowych wyobrażeń demonicznych).
Okres powojenny – w tym czasie w wyniku przemian społeczno-ekonomicznych wsi wierzenia ludowe zaczęły masowo zanikać, pozostawiając po sobie głównie wiarę w rozmaite byty diabłopodobne.