Był efektem kompromisu wewnątrz opozycji; niektórzy działacze chcieli od razu przeprowadzić strajk generalny, inni uważali, że może on skutkować wprowadzeniem stanu wojennego lub interwencją Związku Radzieckiego (w tym samym czasie w Polsce trwały manewry wojskowe Układu Warszawskiego, Sojuz '81, które 22 marca zostały przedłużone, co odczytywano jako wywarcie presji na stronę polską przez Związek Radziecki) i sugerowali bardziej stonowane działanie.
W postulatach strajkowych wysuniętych przez „Solidarność” żądano bezzwłocznego pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osób winnych nadużyć prawa, represji oraz pobić związanych z działalnością »Solidarności« w Bydgoszczy, Warszawie i innych miastach kraju. Domagano się także zapewnienia bezpieczeństwa dla Związku, gwarancji, że nikt nie będzie prześladowany za aktywność związkową oraz zagwarantowanego prawa repliki w radiu i telewizji. Wysunięto również postulat amnestii dla osób prowadzących działalność opozycyjną w latach 1976–1980. Kolejnym żądaniem było zagwarantowanie rolnikom indywidualnym prawa do tworzenia własnych organizacji zawodowych.