Jednocześnie „Solidarność” zdecydowała, że z akcji protestacyjnej zostaną wyłączone takie sektory, jak służba zdrowia, handel artykułami spożywczymi, kolejnictwo, energetyka, łączność, ropociągi oraz służby komunalne – z wyjątkiem transportu miejskiego.
Strajk Strajk był ogólnokrajowy; odbył się od godziny 8.00 do południa 27 marca. Wzięło w nim udział od kilku do kilkanastu milionów osób, w tym wielu członków PZPR. Objął prawie wszystkie zakłady pracy w Polsce, m.in. państwową telewizję, w której przerwano program, zastępując go tablicą informacyjną ze słowami „solidarność-strajk”; wyjątki dotyczyły newralgicznych procesów przemysłowych (huty, zakłady zbrojeniowe), w których związek zgodził się, by praca była kontynuowana pod warunkiem nieużycia siły przez stronę rządową. Strajk odbył się także w większości placówek edukacyjnych, włącznie ze szkołami podstawowymi; w wielu szkołach przeprowadzono dyskusję z uczniami. Był to największy strajk w historii nie tylko Polski, ale także wszystkich krajów komunistycznych, i był dowodem, że „Solidarność” była znaczącą siłą w Polsce, będąca w stanie sparaliżować kraj. Wydarzenie to jest oceniane jako przejaw maksymalnej mobilizacji społecznej w Polsce tego okresu.