27 czerwca 1919 został przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i przydzielony do 2 pułku ułanów wielkopolskich (późniejszego 16 pułku ułanów wielkopolskich) w Biedrusku na stanowisko wachmistrza szefa 2 szwadronu. W sierpniu został awansowany na starszego wachmistrza. W listopadzie wyjechał z szwadronem na front wielkopolski, z którego w styczniu 1920 przybył do garnizonu Bydgoszcz. W marcu razem z pułkiem został wysłany na front wschodni, gdzie walczył przeciwko Armii Czerwonej. 26 kwietnia 1920 w czasie zagonu na Koziatyn został ranny. Dwukrotnie wyróżnił się w sierpniu 1920. Po raz pierwszy pod wsią Mętna w szarży 2 szwadronu na bolszewicką kolumnę amunicyjną, maszerującą pod osłoną kompanii piechoty. Po raz drugi 20 sierpnia w walkach w rejonie Milejczyce–Dasze. 25 sierpnia „za waleczność” został mianowany chorążym. 16 września 1920 dowódca 2 szwadronu, porucznik Kazimierz Kosiarski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, który został poparty przez dowódcę pułku, majora Ludwika Kmicic-Skrzyńskiego i dowódcę 4 Brygady Jazdy, podpułkownika Adama Nieniewskiego.