Po dopłynięciu do celu opuszcza statek i trafia do północnego lasu. Zachwyca się dziką przyrodą, ale zapachy są dla niej zbyt intensywne. Dołącza do miejscowych myszy leśnych i polnych, które nie znają się na kuchni. Opowiada im o potrzebie ugotowania zupy z patyka od kiełbasy, co wydaje się im niemożliwe.
Podczas nocy świętojańskiej obserwuje tańce przy wysokim maszcie majowym. Woli jednak pozostać w mchu, trzymając swój patyczek do kiełbasy. Nagle pojawiają się maleńkie skrzydlate istoty, to alfy ubrane w kwiaty. Zachwycają się patykiem myszy i proszą, by mogły go pożyczyć. Stawiają patyk pośrodku mchu i przemieniają go w bajecznie ozdobiony maszt. Pająki oplatają go złotą nicią, ozdabiają barwami motylich skrzydeł. Rozpoczyna się alfia uczta z muzyką przypominającą dźwięk tysięcy dzwoneczków. Mysz wzrusza się pięknem tej nocy i płacze z radości.