O świcie wszystko znika, a alfy oddają myszce patyk i pytają, jakie ma życzenie. Prosi o przepis na zupę z patyka od kiełbasy, chce wrócić z czymś konkretnym. Alf moczy palec w fiołku i zaczarowuje patyk, który potem zakwita przy sercu króla myszy. W końcu mysz dyryguje przed innymi zaczarowanym patykiem jak batutą. Kuchnia ożywa, wszystko bulgocze, istna potęga dźwięków i zapachów. Ale zupy z tego nie było. III. Opowiadanie drugiej myszy Mysz opowiada, że urodziła się w bibliotece pałacowej i nigdy nie była w jadalni ani spiżarni. Mówi, że często głoduje, ale dużo wie. Słyszy o nagrodzie za ugotowanie zupy na patyku od kiełbasy. Jej babcia cytuje manuskrypt, w którym jest mowa o tym, że poeta potrafi ugotować zupę na patyku. Mysza babcia stwierdza, że aby zostać poetą, trzeba mieć rozum, fantazję i uczucie.
Mysz wyrusza w świat w poszukiwaniu tych trzech rzeczy. Najpierw udaje się do mrowiska, by zdobyć rozum. Obserwuje życie mrówek, ich pracowitość i ścisłą organizację. Mrówcza królowa twierdzi, że rozum jest najważniejszy i przypisuje go sobie. Mysz zjada królową, by posiąść rozum.