W miarę nasilania się wpływów reformacji majątek cysterek w Wolinie stopniowo ulegał uszczupleniu, czemu szczególnie sprzyjała działalność lokalnej szlachty. Punktem zwrotnym w historii wolińskiego klasztoru – jak i pozostałych konwentów żeńskich na Pomorzu Zachodnim – były uchwały sejmu trzebiatowskiego z lat 1534–1535, które zapoczątkowały proces sekularyzacji klasztorów, zarówno męskich, jak i żeńskich. W rezultacie tych działań woliński klasztor został rozwiązany, a jego dobra przeszły na własność skarbu książęcego. Budynki klasztorne zostały częściowo włączone do zabudowań zamku książęcego; w niektórych z nich utworzono przytułek dla panien oraz instytucję wychowawczą. Pozostałym zakonnicom zapewniono dożywotnie utrzymanie, by mogły dożyć w jego murach swych dni.
Jedną z arystokratycznego pochodzenia mniszek, które zostały przyjęte do klasztoru jeszcze przed reformacją, była Hippolita hrabina von Eberstein.