Szyjka butelki „myśli”, że ptaszek ma szczęście, bo ma całe ciało i może śpiewać. Żali się, że sama straciła brzusiec i nie ma możliwości śpiewania. Wspomina, że kiedyś była całą butelką i wtedy nazywano ją „prawdziwym skowronkiem”. Opowiada w myślach o swoich dawnych przeżyciach, zanim stała się poidłem.
Pamięta swoje powstanie w hucie szkła, gdzie butelki rodzą się z ognia. Zastanawia się nad losem: szlachetność materiału i forma nadają butelce wartość. Zostaje zapakowana i trafia do piwnicy handlarza winem. Po raz pierwszy doświadcza płukania, co jest dla niej dziwnym uczuciem. Czuje się pusta i niepełna, jakby czegoś jej brakowało. Zostaje napełniona wyśmienitym winem, zakorkowana i oznaczona jako „Pierwszy gatunek”. Pełna wina, śpiewa w duchu o winnicach, słońcu i młodych ludziach, chociaż ich nie zna.
Pewnego ranka młody mężczyzna kupuje ją jako najlepsze wino na piknik. Trafia do kosza z jedzeniem: szynką, serem, kiełbasą, masłem i świeżym chlebem. Piękna córka kuśnierza własnoręcznie pakuje jedzenie i trunek do kosza, nieświadoma, że butelka ją widzi.