Szlafmyca starego kawalera () – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w marcu 1858 roku.
Duńskie słowo Pebersvendens w tytule, oznaczające starego kawalera, jest złożeniem słów peber (pieprz) oraz svend (czeladnik, kawaler). Bohater baśni faktycznie jest sprzedawcą pieprzu i starym kawalerem.
Publikacja Andersenowska baśń literacka Szlafmyca starego kawalera została po raz pierwszy opublikowana 2 marca 1858 roku w Kopenhadze przez wydawnictwo C.A. Reitzel w antologii Nowe baśnie i opowieści. Pierwsza seria. Pierwsza kolekcja. 1858 (). W katalogu dzieł Hansa Christiana Andersena autorstwa baśń opatrzona jest numerem 769. Utwór został wznowiony za życia pisarza dwukrotnie: w 1867 i 1870 roku. Serię ilustracji do baśni przygotował w 1866 roku Lorenz Frølich.
W baśni pojawia się szereg motywów zaczerpniętych z podań i historii Turyngii. Pisarz odwiedził zarówno Eisenach jak i Weimar, w których po części toczy się akcja utworu. Wspomniane zostają takie postacie, jak: Elżbieta z Turyngii, Tannhäuser, bogini Wenus, Tristan i Izolda.