Anthon gorzko śmieje się z tego zakazu.

Nadejście ostrej zimy sprawia, że ludzie nie wychodzą z domów. Przez dwa dni nikt nie zauważa, że Anthon nie otwiera swojego kramu. Anthon leży osłabiony w łóżku, nie mogąc się podnieść. Odczuwa pragnienie. Czuje się opuszczony i jakby wykluczony ze świata. Nikt nie przychodzi mu z pomocą. W myślach wraca do świętej Elżbiety z Turyngii, patronki swojej ojczyzny. Przypomina sobie jej dobroć, troskę o ubogich i cud przemiany jedzenia w róże. Święta Elżbieta pojawia się w jego wizji przy łóżku. Nad nim kwitnie jabłoń, którą zasadził z Molly. Opadające liście chłodzą jego czoło i przynoszą ukojenie. Mężczyzna zasypia.

Rano sąsiedzi znajdują go martwego, a jego zdjęta szlafmyca wypełniona jest łzami, snami i wspomnieniami.

Galeria

Przypisy

Linki zewnętrzne Rękopis baśni

Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1858