Anthon pragnie zasnąć, ale wspomnienia zaczynają go dręczyć, bolesne obrazy pojawiają się w jego myślach. Wspomina lasy bukowe koło Wartburga, które wydają mu się piękniejsze niż buczyny w Danii. Widzi siebie jako chłopca i małą dziewczynkę Molly, córkę burmistrza, z którą się bawi. Sadzą jabłonkę, która z czasem staje się symbolem ich przyjaźni.
Molly odjeżdża jednak wraz z ojcem do Weimaru. Anthon otrzymuje od niej tylko dwa listy w ciągu kilku lat. Każde wspomnienie o niej wywołuje łzy. Mężczyzna wyrusza konno do Weimaru, by odwiedzić Molly. Chociaż jest dobrze przyjęty, czuje się obco i nieswojo, nie rozumie sytuacji ani swoich odczuć. Molly mówi mu otwarcie, że nie kocha go. Dodaje, że wszystko się zmieniło i nie chce, by Anthon był jej wrogiem.
Mężczyzna wraca do rodzinnego Eisenach. W złości chce zniszczyć jabłoń, która przypomina mu o Molly. Ostatecznie jednak tego nie robi. Zapada na zdrowiu. Jego ojciec traci majątek. Anthon bierze odpowiedzialność za rodzinę, musi zarobić na jej utrzymanie. W Bremie poznaje trudy życia. Z czasem staje się pokorny i pogodzony z losem. Po latach wraca do rodzinnego Eisenach i widzi jabłoń, która przetrwała i owocuje. Odczytuje to jako znak nadziei i wybaczenia. Bogaty pracodawca z Bremy wysyła Anthona do Kopenhagi, zabraniając ożenku.