W tym samym roku zaprojektował przy Via Veneto, a w 1886 rada miasta zatwierdziła jego projekt Palazzi dell’Esedra. Gmach Banku Włoch zrealizowano w latach 1886–1893, tworząc obiekt łączący wymogi funkcjonalne z bogatą formą. Jest to zwarta budowla o dwóch dziedzińcach. Fasada, w całości wykonana z trawertynu, ma charakter prosty i surowy. Długi front zdobią grupy rzeźbiarskie . W Palazzo Piombino (potem Palazzo Margherita) z lat 1886–1890 doszło do połączenia z wcześniej istniejącym Palazzo Grande dei Ludovisi, częściowo zburzonym. Palazzi dell’Esedra, najbardziej wyrazisty znak stylu architekta zostały wzniesione w latach 1886–1903 na miejscu eksedry Term Dioklecjana.
Jego autorstwa były: Palazzo Lavaggi Pacelli przy 110 (z 1886), Palazzo Trocchi pod numerem 266 (1888) oraz Palazzo Amici pod numerem 337 (1889). Zaprojektował Bibliotekę Senatu przy Via degli Staderari (1887) oraz przy Corso Vittorio Emanuele II (później zburzone). Oprócz tego wzniósł w Rzymie: pierwszy budynek pałacu Brancaccio przy via Merulana (1879–1883), bliźniacze budynki centralne przy (1882–1883), pałac Zakładów Francuskich na placu dell’Orologio 12 (1891), Palazzo Boncompagni Ludovisi in largo Goldoni (1902), willę Galli Sarazzani przy via Maria Adelaide 14 (1902).