Przypisuje mu się również autorstwo domu Bonellich przy Via del Corso, pałacu Santini przy i pałacu Crostarosa przy via Nazionale (1910). Od drugiej połowy lat 80. XIX wieku zasiadał w komisjach architektonicznych. W latach 1886–1887 był np. jednym z sędziów w drugim konkursie na projekt Pałacu Sprawiedliwości. Pomógł w ukończeniu pomnika króla Wiktora Emanuela II autorstwa Giuseppe Sacconiego. Poza granicami Rzymu zaprojektował m.in. atrium, klatkę schodową i wielką salę ratusza w Recanati (1898), czy stajnie willi Terni w Porto Recanati.

W pracy pomagał mu młodszy brat Ottaviano (1853–1939). Jego uczniem był m.in. (1869–1941). Do jego pracowni uczęszczali także Marcello Piacentini i . Był członkiem i doradcą Kolegium Inżynierów i Architektów w Rzymie, później Stowarzyszenia Włoskich Inżynierów i Architektów. W 1893 został członkiem Najwyższej Rady Sztuk Pięknych. Był profesorem honorowym w akademiach w Carrarze i Perugii oraz członkiem Accademia dei Virtuosi al Pantheon. Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Artystycznego Badaczy Architektury, które powstało w 1890. Był jego prezesem w 1895.

W 1895 rozpoczął karierę polityczną – wybrano go wówczas rzymskim radnym miejskim (funkcję sprawował do 1902).