W osadzie z wczesnego eneolitu, związanej z kulturą Hamangia, odkryto znaczący budynek publiczny (budynek 8), prawdopodobnie pałac i/lub świątynię, o powierzchni ponad 220 m². Fundamenty ścian budynków eneolitycznych wykonano z kamiennych płyt o zachowanej wysokości do 0,70 m, na których wzniesiono szerokie pasy z gliny. Niektóre budynki miały dach jednospadowy, ale większość – dwuspadowy. Pokrycie dachowe wykonywano z łodyg roślin bagiennych (trzciny), słomy i/lub siana. Powierzchnia prahistorycznych domów w Durankulaku wahała się od 80 do 250 m², a ich proporcje długości do szerokości wynosiły około 1:3. Większość budynków miała dwa główne pomieszczenia. Istnieje możliwość, że przestrzeń pod dachem częściowo lub całkowicie tworzyła drugie piętro. Wnętrza ścian były otynkowane oczyszczoną gliną. W jednym z reprezentacyjnych budynków (budynek 5/VII) odkryto ślady malowideł w kolorach mineralnych oraz geometryczne wzory. Budynki były oddzielone ulicami o szerokości 1,00–1,50 metra. W prahistorycznych osadach, zwłaszcza tych z późnego eneolitu (Kultura Warna), odkryto budynki przylegające do siebie, z odstępem wynoszącym zaledwie 10–20 cm.