Eneolityczna ludność z Durankulaku uprawiała pszenicę, jęczmień, groch, soczewicę oraz hodowała zwierzęta domowe. Prowadziła handel wymienny, również z obszarem Morza Śródziemnego, skąd sprowadzała cenne muszle Spondylus i Dentalium, używane – według prof. W. M. Massona i prof. H. Todorowej – także jako ekwiwalent pieniężny. Muszle te służyły do wyrobu luksusowej biżuterii oraz kunsztownie wykonanych ozdób i wyszukanych strojów. Codzienna dieta ludności eneolitycznej obejmowała również produkty pochodzące z polowań i rybołówstwa. Naczynia ceramiczne wytwarzano ręcznie, bez użycia koła garncarskiego.
Ludność eneolityczna posiadała wiedzę metalurgiczną zarówno w zakresie obróbki złota, jak i miedzi. Wyrabiano ozdoby z malachitu, chalcedonu, serpentynitu i muszli, do czego wykorzystywano także materiały importowane.
Społeczeństwo miało hierarchiczną strukturę społeczną, składającą się z przywódców, wojowniczych młodzieńców i kapłanek. W tym czasie rozwinięte były kulty płodności, ognia, słońca i zmarłych. Tzw. „idole” – kobiece figurki o uproszczonej formie – były starannie wykonane i miały polerowaną powierzchnię.