Kareta odjeżdża, a wieśniacy tańczą wesoło.
Nocą dostojna dama umiera niespodziewanie. Waldemar Daae stoi zamyślony, a jego córki płaczą. Wiatr powraca na Fionię i przysiada przy brzegu, gdzie budują gniazda rybołowy, gołębie, kruki i czarne bociany. Dziedzic Borreby każe wyciąć las, by zbudować kosztowny okręt wojenny, który chciałby sprzedać królowi. Ptaki tracą swoje gniazda i krzyczą przerażone, a Daae i jego dwie starsze córki śmieją się z ich rozpaczy. Jedynie najmłodsza córka, Anna Dorthea, błaga o ocalenie drzewa z gniazdem bociana. Jej prośba zostaje spełniona.
W stajni kare konie rżą i zachwycają wszystkich swoim wyglądem. Królewski admirał podziwia konie, ale nie kupuje okrętu. Okręt stoi bezużyteczny przy brzegu jak biblijna Arka Noego, nigdy nie wypływając w morze. Zimą kruki i wrony siadają na opuszczonym statku i skrzeczą o zniszczonym lesie. Wiatr zasypuje statek śniegiem i krąży wokół niego, jakby dawał mu lekcję o morzu. Córki Waldemara Daae są jeszcze młode i piękne. Mała Ide przypomina różę. Johanne, podobna do lilii, marzy o przyszłości i o portrecie na ścianie. Anna Dorthea, czternastoletnia, cicha i zamyślona, zbiera zioła dla ojca.