Waldemar Daae, dumny i uczony, obsesyjnie szuka sposobu na stworzenie złota. W jego kominku nieustannie płonie ogień, a on sam pracuje dniami i nocami. Z czasem majątek Daae’a znika – konie, srebro, bydło i dom przestają istnieć. W zamku panuje bieda, myszy biegają po spiżarniach, a wiatr hula przez dziury w murach. Ojciec starzeje się, jego włosy szarzeją, a oczy błyszczą chciwością za złotem. Córki marzną w łóżkach, nie ma drewna ani jedzenia, życie staje się nędzne. Waldemar nie traci nadziei, wierzy, że do Wielkanocy uda mu się stworzyć złoto. W Wielkanoc kończy destylację, w szklanym naczyniu pojawia się coś błyszczącego. Woła „Złoto!”, unosi szkło do słońca, ale ręka mu drży i naczynie spada, rozbijając się.
Wszystko kończy się klęską. Daae musi opuścić posiadłość. Wraz z córkami przeprowadza się do biednej chaty. Wiatr odprowadza ich szyderczym wyciem, kończąc historię dawnej wielkości Waldemara Daae.
Wiatr opowiada historię Waldemara Daae i jego córek. Ostatnią, którą widzi, jest Anna Dorthea: blada jak hiacynt, stara i zgarbiona. Mieszka w rozwalającym się domu na wrzosowisku pod Viborgiem. Domostwo ocalało tylko dzięki bocianiemu gniazdu na dachu. Bocian dba o gniazdo, a przez to dom nie zostaje zburzony.