W wyniku wypadku podczas lądowania, 7 października 1927 roku utracono jedną maszynę. W 1933 roku na stanie znajdowały się cztery Heinkle. Konstrukcja Heinkel HD 17 był dwupłatową maszyną o mieszanej konstrukcji. Szkielet kadłuba wykonano z czterech podłóżnic, usztywnionymi mocowanymi na ukos stalowymi rurami i stalowymi linkami wewnątrz konstrukcji, całość nadawała kadłubowi prostokątny przekrój. Kadłub w przedniej części, z silnikiem, zbiornikiem paliwa aż do przegrody ogniowej tuż przed przednim fotelem załoganta, pokryty był aluminiową blachą. Pozostałą część kadłuba pokrywało płótno. Łoże silnika zbudowano ze stalowych rur. Dwudźwigarowe, drewniane skrzydła z żebrami wykonanymi ze sklejki, pokryte częściowo sklejką a częściowo płótnem. Górny płat, wyposażony w lotki i wewnętrzny zbiornik paliwa, mocno wysunięty do przodu. Obydwa skrzydła połączono ze sobą zastrzałami w kształcie litery N. Górny płat opierał się na wykonanej ze stalowych rur konstrukcji łączącej go z górną częścią kadłuba. Wykonane ze stalowych rur, pokryte z zewnątrz płótnem kratownice, tworzyły wewnętrzną strukturę statecznika pionowego i powierzchni sterowych stateczników poziomych.