Elementem obciążającym były kontakty z Galicyjsko-Russkim Towarzystwem Dobroczynnym, kierowanym przez Władimira Bobrinskiego.

Utworzenie diecezji Dopiero po utworzeniu Czechosłowacji w 1918 r. usunięte zostały ograniczenia prawne co do funkcjonowania prawosławia. W nowej sytuacji znalazły się zwłaszcza wspólnoty we wschodnich częściach kraju, w tym na Rusi Zakarpackiej, która została włączona do Czechosłowacji w 1919 r. Wciąż żywe były tu tradycje prawosławnej , która istniała przed unią użhorodzką w jurysdykcji patriarchy Konstantynopola. W duchu prawosławnego ożywienia wiele osób w regionie opuściło Kościół greckokatolicki. Część lokalnych przywódców szukała oparcia w Rosyjskim Kościele Prawosławny poza granicami Rosji (z czasem podległym Konstantynopolowi), a część w Serbskim Kościele Prawosławnym. To ostatnie rozwiązanie zostało również poparte przez władze Czechosłowacji (1920). W celu uregulowania porządku kościelnego Dosyteusz przybył do Czechosłowacji i spotkał się z liderami wspólnoty prawosławnej (1921).