Wśród tych, którzy chcieli przywrócić więź z prawosławiem, był kapłan, początkowo rzymskokatolicki, następnie husycki, Matěj Pavlík, który interesował się prawosławiem. Serbski Kościół Prawosławny przyjął go w szeregi swojego duchowieństwa. Pavlík przyjął tytuł archimandryty wraz z imieniem Gorazd, na cześć św. Gorazda. 25 września 1921 r. archimandryta Gorazd został konsekrowany na biskupa Czech, Moraw i Śląska w soborze Świętego Michała Archanioła w Belgradzie (Królestwie Jugosławii) przez patriarchę Serbii Dymitra. Biskup Gorazd otrzymał zwierzchnictwo nad ziemiami czeskimi.
Jurysdykcja biskupa Gorazda ograniczała się do ziem czeskich, natomiast wyznawcy prawosławia na Słowacji i Zakarpaciu byli stopniowo przygotowywani przez serbskich biskupów do utworzenie nowej eparchii. Jednocześnie na Zakarpaciu działali się przedstawiciele związanego z Konstantynopolem arcybiskupa .
Ostateczne przygotowania dokonały się w 1930 r. w trakcie wizyty serbskiego biskupa bitolskiego Józefa, którego jednak nie tolerował rząd czechosłowacki. Do końca 1931 r. utworzono nową diecezja, która została nazwana mukaczewską i preszowską. Jej pierwszym ordynariuszem został Damaskin (Grdanički), który ustanowił struktury administracyjne nowej eparchii i utworzył dobrze zorganizowane centrum w Mukaczewie. W 1938 r.