Strajk pracownic fabryki zapałek (1888) – protest robotniczy, który miał miejsce latem 1888 w Londynie. Uczestniczkami były kobiety zatrudnione przy produkcji i pakowaniu zapałek w fabryce w budynku (obecnie zamknięte osiedle) we wschodnim Londynie. Strajk stanowił odpowiedź na niskie płace, niebezpieczne warunki pracy oraz represje ze strony pracodawcy. Zakończył się częściowym sukcesem – kobiety wywalczyły poprawę warunków zatrudnienia i utworzyły własny związek zawodowy. Strajk ten uznawany jest za przełomowy moment w historii brytyjskiego ruchu pracowniczego i praw kobiet.

Tło społeczno-gospodarcze Fabryka Bryant & May znajdowała się w londyńskiej dzielnicy Bow, w rejonie East End, gdzie w XIX wieku mieszkało wielu ubogich robotników i imigrantów. Większość pracownic stanowiły młode kobiety, głównie pochodzenia irlandzkiego, w wieku od 15 do 20 lat. Pracowały one w bardzo trudnych i niebezpiecznych warunkach. Ich tygodniowe zarobki wynosiły mniej niż pięć szylingów, a do ich obowiązków należała m.in. praca z toksycznym białym fosforem, który powodował ciężką chorobę zwaną phossy jaw – fosforową martwicę kości szczękowej. Choroba ta prowadziła do oszpecenia, ropni, uszkodzenia mózgu, a nawet śmierci.