Zwolnienie pracownicy wywołało natychmiastową reakcję: 2 lipca około 1400 kobiet i dziewcząt przerwało pracę.
Przebieg strajku i jego skutki Pomimo braku zaplecza organizacyjnego, przywódców i funduszy, strajkujące wykazały się dużą solidarnością i determinacją. Wsparcia udzielili im m.in. dziennikarz William Stead oraz sufrażystka Emmeline Pankhurst. Besant wykorzystała swoje pismo do zbierania funduszy i nagłaśniania sprawy. Pracownice zorganizowały demonstracje, a ich postulaty trafiły do parlamentu. Powołały także własny związek zawodowy – Union of Women Match Makers – z Annie Besant jako przewodniczącą. Wkrótce związek ten przekształcił się w Matchmakers Union, do którego mogli dołączać także mężczyźni.
Fabryka pozostawała nieczynna przez około trzy tygodnie. Ostatecznie 16 lipca dyrekcja zgodziła się na większość postulatów: przywróciła do pracy zwolnione kobiety i zniosła niesprawiedliwe kary finansowe. Uznała również istnienie związku zawodowego. Postanowiono również, że skargi pracownicze będą mogły być kierowane bezpośrednio do zarządu, z pominięciem brygadzistów, którzy wcześniej blokowali przepływ informacji o problemach. Istotnym punktem porozumienia było także wyznaczenie oddzielnego pomieszczenia do spożywania posiłków, co miało zapobiec ich skażeniu fosforem.