Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 23 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 897. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 grudnia 1922 został przydzielony do Dowództwa 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko pełniącego obowiązki oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej. Z dniem 1 marca 1924 został przydzielony do macierzystego 23 pp. W tym samym roku został przeniesiony do 71 pułku piechoty w Ostrowi Mazowieckiej.
„W maju 1926 pomimo, że 71 pp występował przeciw p. Marszałkowi zmuszony był z kilkoma kompaniami przejść na stronę rewolucji, formując samodzielny baon, który brał udział w akcji przeciw rządowi”. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju został przydzielony do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko dowódcy kompanii, lecz już w sierpniu tego roku przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta. Z dniem 1 sierpnia 1929 został zatwierdzony w tym departamencie na stanowisku szefa wydziału ogólnego.