W marcu 1930 został przeniesiony do 1 pułku czołgów w Poznaniu celem odbycia praktyki. W październiku tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy III batalionu 1 pułku czołgów. Z dniem 1 lipca 1931 został przeniesiony z byłego 1 pułku czołgów do 1 pułku pancernego w Poznaniu. We wrześniu 1933 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko komendanta Okręgu Związku Strzeleckiego Nr II. Służbę na ty stanowisku pełnił przez sześć kolejnych lat. Równocześnie był czynnym oficerem Związku Strzeleckiego w stopniu funkcyjnym „okręgowy” oraz członkiem lubelskiego Oddziału Związku Legionistów Polskich.
We wrześniu 1939 pełnił służbę w Kwaterze Głównej Armii „Poznań” na stanowisku szefa Wydziału Personalnego Oddziału I Sztabu. Wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu X B Nienburg. Później został przeniesiony do Oflagu X A Itzehoe, a następnie do Oflagu X C Lübeck. Zmarł 6 marca 1942 w Lubece i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Vorwerker Friedhof (parcela XXI, pole 2, rząd B.N. 16).
Był żonaty z Anną z Wesołowskich (ur. 1893), z którą miał dwie córki: Marię (ur. 1920) i Wandę (ur.