Tło Po incydencie na moście Marco Polo 7 lipca 1937 roku Cesarska Armia Japońska rozpoczęła pełnoskalową inwazję na Chiny. Największe miasta na północy, Pekin i Tiencin padły po kilku dniach obrony do 30 lipca, odsłaniając agresorom resztę Niziny Chińskiej. Aby pokrzyżować japońskie plany, chińscy nacjonaliści postanowili zaatakować Japończyków w Szanghaju, otwierając drugi front. Krwawe walki trwały od 13 sierpnia do 12 listopada, a Chińczycy ponieśli ogromne straty, w tym „70 procent młodych oficerów Czang Kaj-szeka”. Po upadku Szanghaju, Nankin, ówczesna stolica Chin, stał się bezpośrednio zagrożony japońską ofensywą. Wskutek tego zapadła decyzja o przeniesieniu stolicy do Chongqingu.
Wraz z upadkiem trzech głównych chińskich miast (Pekinu, Tiencinu i Szanghaju) pojawiła się duża liczba uchodźców uciekających przed walkami, a także potrzeba przetransportowania rządowych obiektów i materiałów wojennych do Chongqingu. Słabość japońskiego systemu transportowego w tamtym czasie uniemożliwiła jednak rządowi dokończenie ewakuacji. W ten sposób Wuhan stał się de facto „wojenną stolicą” Republiki Chińskiej ze względu na silne fundamenty przemysłowe, gospodarcze i kulturalne.