Było to znacznie trudniejsze i wolniejsze, kiedy różne kolory medium nakładano na różne obszary, co raczej przypominało proces malowania, a nie rozprowadzania jednego koloru na całej płycie za pomocą tego, co dziś nazywane jest raklem. W przypadku, gdy pożądane było przejście tonalne, nie ścierano całej farby z powierzchni płyty. Prasa drukarska wciskała lekko wilgotny papier we wgłębienia, aby zebrać farbę i wydrukować ilustrację. Aby przygotować płytkę do następnego odbicia, wycierano ją do czysta i powtarzano cały proces. Przypuszcza się, że drukarz zazwyczaj pracował na podstawie pierwowzoru, prawdopodobnie akwarelowegoLambert, 88, 97; Griffiths, 31–34 na temat „normalnego” druku wklęsłego..
Technika była nieco zróżnicowana; relacja oparta na paryskiej praktyce z XIX wieku głosi, że najpierw nakładano dość cienką warstwę „barwy, zwykle brązowo-czarnej lub szarej” na całej powierzchni, z wyjątkiem obszarów ciała, co nadawało „delikatny ton”, który „dominował na obrazie”Lambert, 88 (cytat), 97.. Jednak czołowy wczesny praktyk Johannes Teyler inaczej postępował – zamiast tego nakładał farbę bezpośrednio na linie, choć według Antony’ego Griffithsa rezultaty „wyglądają bardzo dziwnie”Griffiths, 119..