Odrodzenie zainteresowania tą techniką nastąpiło około wieku później dzięki m.in. holenderskiemu artyście Johannesowi Teylerowi, który w 1688 roku otrzymał patent na tę technikę i sfinansował warsztat wykonujący odbitki w tej technice. Przez około dziesięć lat warsztat wyprodukował ponad 800 różnych odbitek, używając nawet ośmiu kolorów. Były to przeważnie dzieła o tematyce dekoracyjnej z różnych epok, ale znajdowały się tam również reprodukcje starych mistrzów, częściej francuskich niż holenderskich lub włoskichLes estampes en couleurs de Johannes Teyler, INHA, Paryż.. Tę technikę wkrótce przyjęli inni, zwłaszcza w Holandii, a później we Francji. Od około 1695 roku szereg wydawców amsterdamskich zaczęło wydawać odbitki w tej techniceStijnman i Savage, 45–46..
Pierwszy opublikowany opis tej techniki znajduje się w trzecim wydaniu z 1745 roku podręcznika akwaforty autorstwa francuskiego artysty Abrahama Bosse, De la manière de graver à l’eaux-forte et au burin..., opublikowano po raz pierwszy sto lat wcześniej.