Do wybuchu II wojny światowej zbudowano 275 domów mieszkalnych i kilka budynków użyteczności publicznej, a liczba mieszkańców sięgnęła 1,5 tys. We wrześniu 1936 roku osiedlu nadano nazwę Boernerowo, na cześć jego założyciela – Ignacego Boernera.
1 września 1939 roku nazistowskie Niemcy rozpoczęły zbrojną agresję przeciwko Polsce. Już w pierwszym dniu wojny Boernerowo padło ofiarą nalotu Luftwaffe. Najwięcej niemieckich bomb spadło w rejonie ulic Łączności i POW. 6 września, reagując na apel szefa propagandy Sztabu Naczelnego Wodza ppłk. Romana Umiastowskiego, wielu rezerwistów udało się na wschód. W Boernerowie pozostały głównie kobiety z dziećmi. Dwa dni później zawieszono działalność Transatlantyckiej Centrali Radiotelegraficznej.
Gdy w pierwszych dniach września przystąpiono do pośpiesznego organizowania obrony lewobrzeżnej Warszawy, przedmieścia stolicy i znajdujące się tam forty dawnej carskiej twierdzy pozostały nieobsadzone. Ze względu na szczupłość sił, które znajdowały się początkowo w dyspozycji Dowództwa Obrony Warszawy, gen. Walerian Czuma postanowił bowiem bronić się w oparciu o zwartą zabudowę miejską.