Wraz z krzepnięciem obrony i odparciem pierwszego niemieckiego szturmu Polacy zintensyfikowali jednak działania na zachodnim przedpolu Warszawy. Dowódca odcinka „Warszawa-Zachód” płk Marian Porwit rozkazał intensywnie patrolować przedpole i wysunąć silne czaty na linię Siekierki–Czerniaków–Królikarnia–Wyględów–Rakowiec–Szczęśliwice–Czyste–Górce.
Przebieg walk Obsadzenie osiedla przez III/26 pp 14 września oddział niemieckiego 33. pułku piechoty zmotoryzowanej, wsparty kilkunastoma czołgami, przeprowadził natarcie ze Starych Babic w kierunku wsi Blizne i Górce. Niemcy zostali zatrzymani ogniem polskiej artylerii, niemniej udało im się wyprzeć z Boernerowa wysuniętą placówkę Batalionu Stołecznego. Polscy żołnierze zajęli nowe pozycje obronne na wydmach zwanych Szwedzkimi Górami.
Na wieść o tych wypadkach Dowództwo Obrony Warszawy wydało rozkaz rozpoznania bojem zachodniego przedpola i odzyskania Boernerowa. Zadanie to otrzymał III batalion 26 pp. Jednostka ta, dowodzona przez mjr. Jacka Decowskiego, przybyła do Warszawy ze Lwowa 7 września. W pierwszych dniach oblężenia zajmowała pozycje na Żoliborzu.