Wsparcie Stanów Zjednoczonych dla Chin rozpoczęło się na dobre w 1941 roku po japońskiej inwazji na Indochiny Francuskie, wraz z embargiem na ropę i stal wobec Japonii, a w konsekwencji japońskim atakiem na Pearl Harbor. Począwszy od 1942 roku, beczki 100-oktanowej benzyny lotniczej zaczęły coraz częściej docierać do Chin przez himalajski most powietrzny znany jako „Garb” – przeznaczony głównie dla operacji Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych – a chińskie siły powietrzne otrzymały nowe samoloty pościgowe P-43 Lancer, które teoretycznie, dzięki bardzo szybkim osiągom na dużych wysokościach i dobrej sile ognia czterech karabinów maszynowych Browning M2 kal. 12,7 mm, były sporym ulepszeniem, którego chińskie siły powietrzne w tamtym czasie potrzebowały, aby skutecznie walczyć z japońskimi najeźdźcami. Okazało się jednak, że maszyny te były wyjątkowo zawodne i mogły zabić więcej własnych pilotów niż wrogów, np. doświadczonego pilota i dowódcę 4 Grupy Pościgowej, mjr. Zhenga Shaoyu, którego P-43 zapalił się podczas lotu powrotnego z operacji bojowej i spadł na ziemię ze swoim pilotem.