Wszystkie siedem nowych wariacji ma charakter parodii, ich dodanie ma znaczące konsekwencje formalne.
Kompozytor w tym samym roku, co omawiane wariacje napisał także () na fortepian, skrzypce i wiolonczelę, w wymowie lekkie i humorystyczne. Anton Schindler pisał, że Wariacje na temat walca Diabellego powstawały w radosnym podnieceniu – rękopisy są zapisane w różny sposób: jedne niemal wykaligrafowane, a inne pokryte skreśleniami bądź nawet kleksem atramentu w przypadku rękopisu Wariacji 32. Beethoven zaproponował wydanie dzieła Petersowi z Lipska, ale ten odmówił jeszcze przed ukończeniem cyklu; wydał je ostatecznie Diabelli jako pierwszą część Vaterländischer Künstlerverein w czerwcu 1823 roku. Cykl został zadedykowany później bliskiej przyjaciółce kompozytora, Antonie Brentano, która przypuszczalnie była jego „” ().
Źródła rękopiśmienne cyklu to trzynaście manuskryptów, które są przechowywane w Bibliotece Państwowej w Berlinie, w w Bonn (81-stronicowy rękopis pozyskany w 2009 roku), w Bibliothèque nationale w Paryżu oraz w w Montauban.