mały|411x411px|Antemurale christianitatis Polonia – miedzioryt z dzieła Jakuba K. Haura Skład abo Skarbiec znakomitych sekretów ekonomiej ziemiańskiej. Kraków, 1693 Przedmurze chrześcijaństwa (łac. antemurale christianitatis) – polskie tłumaczenie łacińskiego zwrotu z języka średniowiecznej dyplomacji, rozpowszechnione w polskim piśmiennictwie odnośnie całej Rzeczypospolitej na początku XIX wieku. Jako określenie metaforyczne lub retoryczny topos zwrot ten odnosi się do sytuacji obronnej obszaru zamieszkałego i/lub rządzonego przez chrześcijan a zagrożonego przez wpływy lub siły niechrześcijańskie. Używany był przez papieskich i europejskich dyplomatów, mówców i publicystów, a głównie przez tych aktorów sceny politycznej, którzy szukali legitymizacji swoich dążeń ideologicznych, politycznych, militarnych i finansowych, przypisując sobie i swojej władzy szczególne zadanie obrony chrześcijaństwa przed rzeczywistymi lub postrzeganymi zagrożeniami z zewnątrz. W średniowiecznej Europie Środkowej i Wschodniej za najpoważniejsze zagrożenie militarne, religijne i polityczne uważano najpierw najazdy mongolskie, potem ekspansję Turków seldżuckich a następnie osmańskich, ludów wyznających islam.